Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




W długi, śmieszny karabin 

I mały bagnet zbrojny 

Zjawił się u mnie żołnierz 

Z pierwszej światowej wojny.



I stanął w okienku strychu 

Z tym karabinem w dłoni 

I strzelał przez to okienko 

I widać się przed kimś bronił. 



Na próżno mu tłumaczę 

Że teraz to nie ma sensu 

I żeby sobie odpoczął 

Bo ręce mu się trzęsą.



I żeby przestał strzelać 

Bo wszędzie jest spokojnie 

Jest nie tylko po pierwszej

Lecz i po drugiej wojnie.



On milczy i patrzy w przestrzeń 

Nieruchomymi oczami 

I strzela tępo i często 

Zardzewiałymi kulami.



Do wrogów nieistniejących 

Albo w samo zło 

I czasem mój mały synek 

Idzie do niego na strych. 



Zanosi mu miskę zupy 

Albo trzy, cztery bułki 

A idąc, zawsze zabiera 

Swój hełm i strzały z półki.



A żołnierz jest bardzo głodny 

Lecz nim się rzuci na żarcie 

Ustawia mojego synka 

Na niepotrzebnej warcie. 



Więc synek wkłada hełm 

W którym wygląda śmiesznie 

I strzela z łuku, a żołnierz 

Jedzeniem się dławi pośpiesznie. 



Lecz jedząc, spogląda czujnie 

Ku ciemniejącym polom 

Posłuszny przebrzmiałym rozkazom 

Żałosny i smutny dziwoląg.



A mnie wcale nie śmieszy 

Tej sprawy absurd niezmierny 

Mnie imponuje ten żołnierz 

Przynajmniej jest czemuś wierny.





  



Przypominam sobie miasto świętujące

Dech nam zapierało słońce tego dnia

Słyszę krzyki, śmiechy i orkiestry grzmiące

Wszyscy tu szaleją, a dokoła ja

Zagubiona w tłumie wyrwać się nie mogę

Ruszam się i brodzę, jak we mgle

I nagle patrzę, on wskazuje drogę

I w objęcia jego fala rzuca mnie.



Popędzani wielką falą, która ciągnie nas i wciąga 

Jedno tuż koło drugiego, przyjmujemy wspólny los 

I śmiejemy się, jedno trzyma się drugiego

Kiedy tłum niesie nas i upojnie płynie czas.



Popędzana wielką falą wzbierającą i tańcząca 

Tarantelą opętańczą, zaciskając dłoni splot 

To nie wiatr, to już lot, nasze ciała w górze tańczą 

Kiedy tłum niesie nas i upojnie płynie czas.



Iskierkami w jego oczach radość tryska

W głębi serca jasno, a dokoła szum

Między śmiechy nagle krzyk mój się przeciska

Kiedy go wyrywa z objęć moich tłum.



Popędzana wielką falą, która ciągnie nas i wciąga 

Jedno z dala od drugiego, miotam i wykłócam się 

Jego śmiech, wołam, a to śmiech kogoś innego 

Tłumię łzy, ściągam brwi, wykrzykuję ból i gniew.



Popędzana wielką falą, wzbierającą i tańczącą 

Tarantelą opętańczą, zaciskając wściekle pięść 

Wciąż pozwalam się nieść i przeklinam tych, którzy tańczą 

Ten, z którym złączono mnie rozpłynął się.





  



Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny

Która samą siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej 

Tam na górze są ponoć równiny.



I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy 

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije

Własna w czeluść ciągnie go siła,

Ale jest ciągle rzeka na dnie rozpadliny

Jest i będzie, będzie jak była,



Bo źródło

Bo źródło 

Wciąż bije.



A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień 

Tej rzeki historia, tych brzegów 

Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych 

Muł zgarnięty pod siebie, wbrew sobie.



A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina, 

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, 

Woda syczy i wchłania, lecz żyje 

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, 

Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom,



Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła 

Pod kożuchem brudnej zieleni, 

Tam ślad, prędzej niż ten co zostawił go, znika 

Niewidoczne bagienne są sidła.



Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki, 

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna, 

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów, 

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni 

Jak nie rzeka podziemna?

Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje- 



Bo źródło 

Bo źródło 

Wciąż bije.