Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny

Która samą siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej 

Tam na górze są ponoć równiny.



I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy 

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije

Własna w czeluść ciągnie go siła,

Ale jest ciągle rzeka na dnie rozpadliny

Jest i będzie, będzie jak była,



Bo źródło

Bo źródło 

Wciąż bije.



A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień 

Tej rzeki historia, tych brzegów 

Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych 

Muł zgarnięty pod siebie, wbrew sobie.



A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina, 

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, 

Woda syczy i wchłania, lecz żyje 

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, 

Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom,



Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła 

Pod kożuchem brudnej zieleni, 

Tam ślad, prędzej niż ten co zostawił go, znika 

Niewidoczne bagienne są sidła.



Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki, 

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna, 

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów, 

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni 

Jak nie rzeka podziemna?

Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje- 



Bo źródło 

Bo źródło 

Wciąż bije.





  



Gdy widzisz ptaka w locie jak wolny jest

Jak płynie sobie aż po nieba kres

Wiedz niebo bywa pełne wichrów i burz

A z lotu ptaka już nie widać róż

Bo wolność to nie cel lecz szansa by

Spełnić najpiękniejsze sny marzenia

Wolność to ta najjaśniejsza z gwiazd

Promyk słońca w gęsty las nadzieja



Wolność to skrzypce z których dźwięków cud

Potrafi wyczarować mistrza trud

Lecz kiedy zagra na nich słaby gracz

To słychać będzie tylko pisk zgrzyt płacz

A wolność to wśród mądrych ludzi żyć

Widzieć dobroć w oczach ich i szczęście

Wolność to wśród życia gór i chmur

Poprzez każdy bór i mur znać przejście



Wolność lśni wśród gałęzi wielkich drzew

Które pną się w słońce każda w swoją stronę

Wolność brzmi jak radosny ludzi śpiew

Którzy wolność swą zdobyli na obronę

Zwycięstwa mądrości prawdy i miłości

Spokoju szczęścia zdrowia i godności

Wolność to diament nie do oszlifowania

A zabłyśnie blaskiem nie do opisania



Wolność to także i odporność serc

By na złą drogę nie próbować zejść

Bo są i tacy którzy wolności cud

Potrafią wmieszać w swoich sprawek brud

A wolność to królestwo dobrych słów

Mądrych myśli pięknych snów

To wiara w ludzi

Wolność ją wymyślił dla nas Bóg

Aby człowiek wreszcie mógł

W niebie się zbudzić