Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny

Która samą siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej 

Tam na górze są ponoć równiny.



I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy 

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije

Własna w czeluść ciągnie go siła,

Ale jest ciągle rzeka na dnie rozpadliny

Jest i będzie, będzie jak była,



Bo źródło

Bo źródło 

Wciąż bije.



A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień 

Tej rzeki historia, tych brzegów 

Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych 

Muł zgarnięty pod siebie, wbrew sobie.



A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina, 

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, 

Woda syczy i wchłania, lecz żyje 

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, 

Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom,



Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła 

Pod kożuchem brudnej zieleni, 

Tam ślad, prędzej niż ten co zostawił go, znika 

Niewidoczne bagienne są sidła.



Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki, 

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna, 

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów, 

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni 

Jak nie rzeka podziemna?

Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje- 



Bo źródło 

Bo źródło 

Wciąż bije.





  



Chciałam zaśpiewać o czymś ważnym

O samotności braku nieba

Lecz powiedzieli - Pani Geppert - co Pani

To się nie sprzeda



Chciałam zaśpiewać o miłości

Której czas nigdy nie ostudzi

Lecz powiedzieli - Nie! To nie pójdzie

Pani Geppert to nie dla ludzi



Chciałam zaśpiewać hymn o trwaniu

Cóż nie będziemy wiecznie młodzi

Powiedzieli - kobieto - kogo to dzisiaj obchodzi



I pouczyli że ich zdaniem 

To znaczy zdaniem pewnych osób

Sprzedają się rzeczy o niczym

Napisane w przystępny sposób



I żebym sobie dała spokój 

Z tym czarnym strojem, przysmędzaniem

To się nie sprzeda

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

W życiu!



Lecz kiedy widzę na koncertach 

W oczach słuchaczy skrawek nieba

To myślę sobie - Dobry Boże

A co mi tam - niech się nie sprzeda



W tych oczach widzę taką miłość

Której czas nigdy nie ostudzi

I wtedy mam ochotę krzyknąć 

Ludzie! - To jest dla ludzi



W tych oczach widzę dramat czasu

Cóż nie będziemy wiecznie młodzi

Dlatego chodzi mi po głowie

Że może to kogoś obchodzi



Nawet jeżeli czyimś zdaniem

To znaczy zdaniem pewnych osób

Sprzedają się rzeczy o niczym

Napisane w przystępny sposób



Niech mówią dajże Pani spokój

Z tym czarnym strojem, przysmędzaniem

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

W życiu - Amen.





  



Śpiewajmy o tym, co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O żebrakach, co przeklinają mrozy

I o matkach, co błogosławią ogień



O szmaciarzach, co grzebią w śmieciu każdym

Nuż się uśmiechnie do nich los łaskawy

I o poetach, co wpatrzeni w swą gwiazdę

Rozum stracili pozbawieni sławy



Śpiewajmy o tym co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O biednych matkach złorzeczących mrozom

O żebrakach, co błogosławią ogień



O dziewczynach, co w godzinie wieczornej

Kładą dzieci pod obcymi drzwiami

I dygocą przed ludźmi w uniformie

Którzy klucz dzierżą od więziennej bramy



Śpiewajmy, o tym co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O staruszkach, co przeklinają mrozy

I o dzieciach, co błogosławią ogień