Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.





  



Znowu jestem sama

Wbijam oczy w jeden punkt

Taki jest mój dramat

Tylko taki jest mój bunt

Przebić wzrokiem ścianę

Skruszyć cegły, skruszyć mur

Może tam, po drugiej stronie

Ktoś tak jak ja zaciska w dłoniach ból



Takie są me oczy, taka moich oczu treść

One gasną już, gasną jak płomyki świec



On wróci nad ranem i będzie się śmiać

Że ja przy tej ścianie wciąż muszę tak trwać

On nic nie zrozumie, bo znowu dziś pił

Że tam, gdzie ten mur, przecież on kiedyś był

Mój anioł, mój amant, mój książę, mój bóg

To nic, to nieważne i tak szkoda słów



Znowu jestem sama

Wbijam oczy w jeden punkt

Kiedy byłam mała 

Tak lubiłam morza szum

Kiedy byłam mała 

Tak lubiłam biec przez las

Żeby tam, po drugiej stronie

Zachodzący schwytać w dłonie blask



Takie były oczy, taka była oczu treść

One gasną już, gasną jak płomyki świec