Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.





  



Zawitaj do nas właściwy wietrze

nie mijaj naszych stron

są różne strony, może i lepsze

niech sobie lepsze są...



Ale ty do nas wietrze właściwy, zawitaj choćby już

Ty jesteś dobry i sprawiedliwy wysłuchaj naszych próśb.

Twego podmuchu choćby jednego czekamy długi czas

wietrze właściwy bądź nam kolegą,

wietrze wysłuchaj nas

wietrze właściwy Ciebie czekamy,

tu w naszą stronę wiej,

zobaczysz będzie ci dobrze z nami

a i nam z Tobą lżej...

Lecz gdybyś nie mógł przylecieć,

to wtedy uprzedź nas

i daj nam jakiś znak...

możesz nie dawać... bo my będziemy

czekali cię i tak.

Pragnął byś mieć, niejedną rzecz, lecz

bywa, że najskrytsze marzenia,

pragnienia każdy z nas ukrywa,

jakby wstydząc się albo bojąc

a marzenia tylko koją,

Trzeba, trzeba śnić trzeba żyć ponad stan, trzeba

marzyć i się nie bać, choć rozsądek ci czasem

szepce, że się boi i że nie chce

Ale wyobraźnia bez granic

rozsądek ma za nic i chce dalej

nowych szaleństw i stąd marzenia aby u nas

wiatr właściwy wiał