Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.





  



Tyle było powitań i rozstań,

tyle było słów: - żegnaj i - zostań,

karuzele, niedziele i sny,

niepokoje, tych dwoje - to my...

Jakieś burze, podróże, Bóg - wie - co,

jakieś gwiazdy, co dziś już nie świecą,

tam za lasem, za czasem, za snem

zapodziały się... Gdzie?... Boja wiem?...



Więc nie dziw się, że czasem w tamte strony

wytężam wzrok i znaleźć chciałabym

choć drobny ślad tych godzin zagubionych, 

co dawno rozwiały się jak dym.

Więc nie dziw się, że nieraz niespodzianie 

dalekie dni, zasnute czasu mgłą,

przesłonią świat, gdy znów popatrzę na nie

przez głupich łez powiększające szkło.



Tylko pomyśl i spójrz, co się święci:

przypływają na tratwie pamięci

ci, co spali w głębokich mych snach,

na ich dnie spoczywali jak piach...

Może znowu wynurzy się z marzeń

jakiś nikt, jakiś ktoś się ukaże,

ten, co czekał tak długo w mym śnie -

i nie pozna, nie pozna już mnie!...



Więc nie dziw się, że czasem w tamte strony

wytężam wzrok i znaleźć chciałabym

choć drobny ślad tych godzin zagubionych, 

co dawno rozwiały się jak dym.

Więc nie dziw się, że nieraz niespodzianie 

dalekie dni, zasnute czasu mgłą,

przesłonią świat, gdy znów popatrzę na nie

przez głupich łez powiększające szkło.