Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.





  



Tyle było powitań i rozstań,

tyle było słów: - żegnaj i - zostań,

karuzele, niedziele i sny,

niepokoje, tych dwoje - to my...

Jakieś burze, podróże, Bóg - wie - co,

jakieś gwiazdy, co dziś już nie świecą,

tam za lasem, za czasem, za snem

zapodziały się... Gdzie?... Boja wiem?...



Więc nie dziw się, że czasem w tamte strony

wytężam wzrok i znaleźć chciałabym

choć drobny ślad tych godzin zagubionych, 

co dawno rozwiały się jak dym.

Więc nie dziw się, że nieraz niespodzianie 

dalekie dni, zasnute czasu mgłą,

przesłonią świat, gdy znów popatrzę na nie

przez głupich łez powiększające szkło.



Tylko pomyśl i spójrz, co się święci:

przypływają na tratwie pamięci

ci, co spali w głębokich mych snach,

na ich dnie spoczywali jak piach...

Może znowu wynurzy się z marzeń

jakiś nikt, jakiś ktoś się ukaże,

ten, co czekał tak długo w mym śnie -

i nie pozna, nie pozna już mnie!...



Więc nie dziw się, że czasem w tamte strony

wytężam wzrok i znaleźć chciałabym

choć drobny ślad tych godzin zagubionych, 

co dawno rozwiały się jak dym.

Więc nie dziw się, że nieraz niespodzianie 

dalekie dni, zasnute czasu mgłą,

przesłonią świat, gdy znów popatrzę na nie

przez głupich łez powiększające szkło.





  



Nie karminowe, kosmetyczne

Róże - królowe poetyczne

Pragnące, pachnąc, uszczęśliwić

Z łodygą jak balowa kibić

Metr wysokości płatki rżnięte

W krwawym koralu zawinięte

Róże - Hiszpanki feudalne 

Nieopisanie seksualne



Przy których by sam rubin pobladł

Z jakimi na bajeczny obiad

Przychodził bogacz pełnokrwisty

Lawendą woniejący ogier

Do giętkiej i wysokonogiej 

Panny Anieli 

Smutnej, czystej, szaro-jedwabnej

No i z tymi wargami z lekka mięsistymi

Którymi po koniaku ciemnym 

I mocnej kawie na wanilii

Chwytała róży płomień silny 

I warg Alfreda smak korzenny



Piękna Aniela utrzymanka

Tańczyła na stołecznej scenie

Przychodził do niej po natchnienie

Ktoś inny jeszcze prócz amanta

Marny wierszopis miał rastenik 

Z dziurami w płucach i w kieszeni

Jest właśnie teraz zły, pijany 

I patrzy w róże wzrokiem szklanym

Patrzy, nie widząc pije koniak 

I młotem żarno wali w skroniach

I wie bez róż, że ją zabije

Czy dziś, czy jutro, czy za tydzień

Choć nie wie nic i róż nie widzi

I ciągle tamten koniak pije



Róże nie zauważone 

Jak rany jątrzą się czerwone

Osypujące pierś kochanki 

Pięknej Anieli utrzymanki

I oto krwi morderczej kurzem 

Już dymią gorejące róże

Jak dziś, jak jutro, jak za tydzień

Żegna się i do Adrii idzie