Średnie miasta, są takie średnie miasta

Gdzie żaden dom nad inne nie wyrasta

W średnich miastach mężczyzna czy niewiasta

Nie zwykli są współziomków swych przerastać



W średnich miastach nie szarpiesz się, nie szastasz

Spokojem tchną przedziwnym takie miasta

Miejscowości tych nie jestem entuzjastka

Ale przyznam, jakiś urok tkwi w tych miastach



Średnie miasta, są takie średnie miasta

Gdzie żaden dom nad inne nie wyrasta

W średnich miastach pomniki bluszcz zarasta

Niewielkie są pomniki w takich miastach



Średnie miasta wyryły zamiast hasła

Nad bramą swą jedyne słowo - basta

Gdy za tobą taka brama się zatrzasła

Trudno będzie tobie wyjść z takiego miasta





  



Jestem wodą, ogniem, powietrzem

Jestem falą, iskrą, obłokiem

Jestem ptakiem, rumakiem

Jestem liściem na wietrze

Jestem śpiewem, szumem, galopem



Wzlotem skrzydeł mknę, dokąd zechcę

Wichrem grzywy omiatam świat

Biegnę, płynę, wzbijam się w przestrzeń

Drwię z wędzideł i murów, i krat



To nic, że to sen, tylko sen, to nic

Kiedy śnię, wtedy chce, bardzo chce mi się żyć

Nie budź mnie, nie budź mnie, nie budź mnie

Kiedy śnię, mogę być tym, kim chcę



Mogę z żaglem głowy w chmurze płynąć oceanem rosy

Palce skrzydeł zagrzebywać w tęczy rozpuszczone włosy



To nic, że to sen...



Jestem burzą, sztormem, tornadem

Jestem deszczem, pianą, potopem

Jestem krukiem, tygrysem

Jestem jadem, pożarem

Jestem krzykiem, rykiem, amokiem



Biciem kopyt rwę sieci nocy

Skrzydeł szałem przewracam świat

Kiedy myśl mą zamieniam w pocisk

Nie ma murów, wędzideł i krat



To nic, że to sen, tylko sen, to nic

Chociaż śnię, ale wiem, że nie będę wciąż śnić

Przyjdzie dzień, z mego snu zbudzisz mnie

Wstanę i będzie tak, jak we śnie



To nic, że to sen...