Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Średnie miasta, są takie średnie miasta

Gdzie żaden dom nad inne nie wyrasta

W średnich miastach mężczyzna czy niewiasta

Nie zwykli są współziomków swych przerastać



W średnich miastach nie szarpiesz się, nie szastasz

Spokojem tchną przedziwnym takie miasta

Miejscowości tych nie jestem entuzjastka

Ale przyznam, jakiś urok tkwi w tych miastach



Średnie miasta, są takie średnie miasta

Gdzie żaden dom nad inne nie wyrasta

W średnich miastach pomniki bluszcz zarasta

Niewielkie są pomniki w takich miastach



Średnie miasta wyryły zamiast hasła

Nad bramą swą jedyne słowo - basta

Gdy za tobą taka brama się zatrzasła

Trudno będzie tobie wyjść z takiego miasta





  



Tych miasteczek nie ma już

Okrył niepamięci kurz

Te uliczki, lisie czapy, kupców rój

Płotek z kozą żywicielką

Krawca Szmula z brodą wielką

Co jak nikt umiał szyć ślubny strój



A zakochane oczy lśnią

Otula się liliową mgłą

Zapomniany świat i płynie, płynie w dal

Z kogucim i baranim łbem

Na białej chmurze ginie, hen

Tak, jak malował pan Chagall



Już zmierzony ślubny strój

Rudy krawcze atłas krój

I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul

Gdy wypieścisz ślubną suknię

W mig o srebro, srebro stuknie

A ty żyć będziesz, ech, jak ten król



A zakochane oczy lśnią...



Tych miasteczek nie ma, nie

Ale krawcze oczy twe

Miał kolega, gdy pociągu zabrzmiał gwizd

Pozostały na peronie

Nasze zaciśnięte dłonie

I ten szept: bywaj zdrów, napisz list



A zapłakane oczy lśnią

Otula się liliową mgłą

Smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal

O ciepłym, dobrym domu sen

W tunelu ciemnym ginie, hen

Nie tak malował pan Chagall



Łzy obeschły dawno już

Ale niepamięci kurz

Warto, żeby jakiś wiatr nareszcie zwiał

Warto pięścią w stół uderzyć

Czarną prawdę tak odmierzyć

Jak ten Szmul, gdy na frak miarę brał



A potem niechaj skrzypki tną

I zakochane oczy lśnią

I cymbałów dźwięk niech płynie, płynie w dal

Z tułaczem krawcem za pan brat

Niech zawiruje w tańcu świat

Tak jak malował pan Chagall





  



Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.