Śpiewajmy o tym, co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O żebrakach, co przeklinają mrozy

I o matkach, co błogosławią ogień



O szmaciarzach, co grzebią w śmieciu każdym

Nuż się uśmiechnie do nich los łaskawy

I o poetach, co wpatrzeni w swą gwiazdę

Rozum stracili pozbawieni sławy



Śpiewajmy o tym co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O biednych matkach złorzeczących mrozom

O żebrakach, co błogosławią ogień



O dziewczynach, co w godzinie wieczornej

Kładą dzieci pod obcymi drzwiami

I dygocą przed ludźmi w uniformie

Którzy klucz dzierżą od więziennej bramy



Śpiewajmy, o tym co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O staruszkach, co przeklinają mrozy

I o dzieciach, co błogosławią ogień





  



Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.