Choć dalej z każdą chwilą

Od nieba do ziemi

Niewiele nam przybyło

Swobodnej przestrzeni



Stanęły obok siebie o krok

Dobro i zło

Nie umiesz ich rozdzielić



Nie szukasz nie znajdujesz

Nie pytasz o drogę

Udajesz że nie kochasz 

Niczego nikogo



I nieprzytomnie biegnąc przez świat

Rzucasz na wiatr

Młodość swą i urodę



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami 

Piekło i niebo



Nie śmiejesz się nie płaczesz

Nie dziwisz się sobie

Próbujesz żyć inaczej

bez marzeń bez wspomnień



Z podróży nieudanych do gwiazd 

Wracasz co dnia

Zdradzony i bezbronny



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami

Piekło i niebo





  



Znowu jestem sama

Wbijam oczy w jeden punkt

Taki jest mój dramat

Tylko taki jest mój bunt

Przebić wzrokiem ścianę

Skruszyć cegły, skruszyć mur

Może tam, po drugiej stronie

Ktoś tak jak ja zaciska w dłoniach ból



Takie są me oczy, taka moich oczu treść

One gasną już, gasną jak płomyki świec



On wróci nad ranem i będzie się śmiać

Że ja przy tej ścianie wciąż muszę tak trwać

On nic nie zrozumie, bo znowu dziś pił

Że tam, gdzie ten mur, przecież on kiedyś był

Mój anioł, mój amant, mój książę, mój bóg

To nic, to nieważne i tak szkoda słów



Znowu jestem sama

Wbijam oczy w jeden punkt

Kiedy byłam mała 

Tak lubiłam morza szum

Kiedy byłam mała 

Tak lubiłam biec przez las

Żeby tam, po drugiej stronie

Zachodzący schwytać w dłonie blask



Takie były oczy, taka była oczu treść

One gasną już, gasną jak płomyki świec