Choć dalej z każdą chwilą

Od nieba do ziemi

Niewiele nam przybyło

Swobodnej przestrzeni



Stanęły obok siebie o krok

Dobro i zło

Nie umiesz ich rozdzielić



Nie szukasz nie znajdujesz

Nie pytasz o drogę

Udajesz że nie kochasz 

Niczego nikogo



I nieprzytomnie biegnąc przez świat

Rzucasz na wiatr

Młodość swą i urodę



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami 

Piekło i niebo



Nie śmiejesz się nie płaczesz

Nie dziwisz się sobie

Próbujesz żyć inaczej

bez marzeń bez wspomnień



Z podróży nieudanych do gwiazd 

Wracasz co dnia

Zdradzony i bezbronny



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami

Piekło i niebo





  



Jestem wodą, ogniem, powietrzem

Jestem falą, iskrą, obłokiem

Jestem ptakiem, rumakiem

Jestem liściem na wietrze

Jestem śpiewem, szumem, galopem



Wzlotem skrzydeł mknę, dokąd zechcę

Wichrem grzywy omiatam świat

Biegnę, płynę, wzbijam się w przestrzeń

Drwię z wędzideł i murów, i krat



To nic, że to sen, tylko sen, to nic

Kiedy śnię, wtedy chce, bardzo chce mi się żyć

Nie budź mnie, nie budź mnie, nie budź mnie

Kiedy śnię, mogę być tym, kim chcę



Mogę z żaglem głowy w chmurze płynąć oceanem rosy

Palce skrzydeł zagrzebywać w tęczy rozpuszczone włosy



To nic, że to sen...



Jestem burzą, sztormem, tornadem

Jestem deszczem, pianą, potopem

Jestem krukiem, tygrysem

Jestem jadem, pożarem

Jestem krzykiem, rykiem, amokiem



Biciem kopyt rwę sieci nocy

Skrzydeł szałem przewracam świat

Kiedy myśl mą zamieniam w pocisk

Nie ma murów, wędzideł i krat



To nic, że to sen, tylko sen, to nic

Chociaż śnię, ale wiem, że nie będę wciąż śnić

Przyjdzie dzień, z mego snu zbudzisz mnie

Wstanę i będzie tak, jak we śnie



To nic, że to sen...