Daruj mi piosenkę moich marzeń

Mój Panie który mieszkasz wśród witraży

Niech w pieśni życie kłębi się sławiąc zwykły dzień

I nie zapomnij mnie umieścić w niej



Daruj mi piosenkę moich marzeń

Mój Panie który śpiewasz wśród witraży

Niech chudy krawiec w pieśni tej syty żegna dzień

A dziecko niech zasypia zdrowym snem



Płyń płyń pieśni ma płyń ogrzać muszę duszę pełną zim

Płyń płyń melodio naszych serc twoje jasne światło zmywa lęku cień



Daruj nam piosenkę o przetrwaniu

Nasz Panie który śpiewasz razem z nami

Ja wiem że płacz to ludzka rzecz lecz dość już było łez

Dziewczynie która śpiewa ładniej jest



Płyń płyń pieśni ma płyń...



Daruj nam ten świat bez łez i strachu

By skrzypka nikt nie spędzał z jego dachu

A wieś skąd kiedyś uszedł dziad niech powraca w snach

Na falach pieśni która niesie nas



Płyń płyń pieśni ma płyń...





  



Mlaska zawiści grząskie błoto 

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Gdy pospolitość najwyższą cnotą 

Normalność za munduru krój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój



Dane nam do inności prawo

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Strach głupców zdeptał bredni wrzawą 

Współczucia roniąc łzę kaprawą

Bo tylko garb możesz mieć swój

Bo tylko garb możesz mieć swój



Dlatego nie ma w nas Arturze 

Poezji co powinna być 

Co się jak wino pnie po murze 

Roślina, która pragnie żyć 

A może tylko nie umiemy 

Zapłacić takiej wielkiej ceny?



Zgoniona nasza muza trwożna

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

A nasza prawda tak ostrożna 

Za dobrze wiemy ile można 

Więc nas przedrzeźnia byle gnój

Więc nas przedrzeźnia byle gnój



Dlatego nie ma w nas Arturze 

Wiary, że wzbogacimy świat 

Nie przez łatanie dziury w rurze 

Ale przez wyobraźni ład 

Za dobrze wiemy co nas czeka 

Kanalizacja, to nie rzeka



Mlaska zawiści grząskie błoto 

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Gdy pospolitość najwyższą cnotą 

Normalność za munduru krój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój.