Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Ty, Panie tyle czasu masz, 

Mieszkanie w chmurach i błękice,

A ja na głowie mnóstwo spraw 

I na to wszystko jedno życie. 

A skoro wszystko lepiej wiesz, 

Bo patrzysz na nas z lotu ptaka, 

To powiedz czemu tak mi jest, 

Że czasem tylko siąść i płakać. 

Ja się nie skarżę na swój los, 

Potulna jestem jak baranek 

I tylko mam nadzieję że, 

Że chyba wiesz co robić Panie?



Ile mam grzechów, któż to wie, 

A do liczenia nie mam głowy, 

Wszystkie darujesz mi i tak, 

Nie jesteś przecież drobiazgowy. 

Lecz czemu mnie do niebios bram, 

Prowadzisz drogą taką krętą 

I czemu wciąż doświadczasz tak, 

Jak gdybyś chciał uczynić świętym. 

Nie chcę się skarżyć na swój los, 

Nie proszę więcej niż dać możesz 

I ciągle mam nadzieję, że, 

Że chyba wiesz co robisz Boże? 



To życie minie jak zły sen,

Jak tragifarsa, komediodramat, 

A gdy się zbudzę, westchnę cóż, 

To wszystko było chyba zamiast. 

Lecz póki co w zamęcie trwam, 

Licze na palcach lata szare 

I tylko czasem przemknie myśl, 

Przecież nie jestem tu za kare. 

Dziś czuje się jak mrówka, 

Gdy jakiś but tratuje jej mrowisko.

Czemu mi dałeś wiare w cud 

A potem odebrałeś wszystko. 

Nie chcę się skarżyć na swój los, 

Choć wiem jak będzie jutro rano, 

Tyle powiedzieć chciałam Ci, 

Zamiast pacierza na dobranoc. 



Nie wiem

co prawdą jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?



Nie wiem 

czy wszystko mieć czy nic nie mieć

czy ważne jest to co wiem czy co mam

czy jedno drugim się zastąpić da?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

za mało chcę czy za wiele

szeroki świat wcale nie nęci mnie

do Tomaszowa wpadłabym na dzień...



Nie wiem 

dla innych żyć czy dla siebie

czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet

czy własnym życiem wreszcie zająć się?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

co prawda jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?





  



Nie karminowe, kosmetyczne

Róże - królowe poetyczne

Pragnące, pachnąc, uszczęśliwić

Z łodygą jak balowa kibić

Metr wysokości płatki rżnięte

W krwawym koralu zawinięte

Róże - Hiszpanki feudalne 

Nieopisanie seksualne



Przy których by sam rubin pobladł

Z jakimi na bajeczny obiad

Przychodził bogacz pełnokrwisty

Lawendą woniejący ogier

Do giętkiej i wysokonogiej 

Panny Anieli 

Smutnej, czystej, szaro-jedwabnej

No i z tymi wargami z lekka mięsistymi

Którymi po koniaku ciemnym 

I mocnej kawie na wanilii

Chwytała róży płomień silny 

I warg Alfreda smak korzenny



Piękna Aniela utrzymanka

Tańczyła na stołecznej scenie

Przychodził do niej po natchnienie

Ktoś inny jeszcze prócz amanta

Marny wierszopis miał rastenik 

Z dziurami w płucach i w kieszeni

Jest właśnie teraz zły, pijany 

I patrzy w róże wzrokiem szklanym

Patrzy, nie widząc pije koniak 

I młotem żarno wali w skroniach

I wie bez róż, że ją zabije

Czy dziś, czy jutro, czy za tydzień

Choć nie wie nic i róż nie widzi

I ciągle tamten koniak pije



Róże nie zauważone 

Jak rany jątrzą się czerwone

Osypujące pierś kochanki 

Pięknej Anieli utrzymanki

I oto krwi morderczej kurzem 

Już dymią gorejące róże

Jak dziś, jak jutro, jak za tydzień

Żegna się i do Adrii idzie