Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Ty, Panie tyle czasu masz, 

Mieszkanie w chmurach i błękice,

A ja na głowie mnóstwo spraw 

I na to wszystko jedno życie. 

A skoro wszystko lepiej wiesz, 

Bo patrzysz na nas z lotu ptaka, 

To powiedz czemu tak mi jest, 

Że czasem tylko siąść i płakać. 

Ja się nie skarżę na swój los, 

Potulna jestem jak baranek 

I tylko mam nadzieję że, 

Że chyba wiesz co robić Panie?



Ile mam grzechów, któż to wie, 

A do liczenia nie mam głowy, 

Wszystkie darujesz mi i tak, 

Nie jesteś przecież drobiazgowy. 

Lecz czemu mnie do niebios bram, 

Prowadzisz drogą taką krętą 

I czemu wciąż doświadczasz tak, 

Jak gdybyś chciał uczynić świętym. 

Nie chcę się skarżyć na swój los, 

Nie proszę więcej niż dać możesz 

I ciągle mam nadzieję, że, 

Że chyba wiesz co robisz Boże? 



To życie minie jak zły sen,

Jak tragifarsa, komediodramat, 

A gdy się zbudzę, westchnę cóż, 

To wszystko było chyba zamiast. 

Lecz póki co w zamęcie trwam, 

Licze na palcach lata szare 

I tylko czasem przemknie myśl, 

Przecież nie jestem tu za kare. 

Dziś czuje się jak mrówka, 

Gdy jakiś but tratuje jej mrowisko.

Czemu mi dałeś wiare w cud 

A potem odebrałeś wszystko. 

Nie chcę się skarżyć na swój los, 

Choć wiem jak będzie jutro rano, 

Tyle powiedzieć chciałam Ci, 

Zamiast pacierza na dobranoc. 



Nie wiem

co prawdą jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?



Nie wiem 

czy wszystko mieć czy nic nie mieć

czy ważne jest to co wiem czy co mam

czy jedno drugim się zastąpić da?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

za mało chcę czy za wiele

szeroki świat wcale nie nęci mnie

do Tomaszowa wpadłabym na dzień...



Nie wiem 

dla innych żyć czy dla siebie

czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet

czy własnym życiem wreszcie zająć się?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

co prawda jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?





  



Historia Odyseusza, prawdziwa historia Odyseusza - zwanego również Ulissesem - 

kończy się definitywnie na jednej z pomniejszych wysp Morza Śródziemnego.



Olśniony niezwykłością urody mieszkanek tego skalistego lądu,

zniewolony ich śpiewem, który skłonni jesteśmy rozumieć

jako wewnętrzny głos budzącej się w nim miłości własnej,

Odyseusz pozostał na Wyspie Syren,

nigdy nie wrócił do kraju, do domu, do czekających go kłopotów.



Ostatnia notatka w jego dzienniku pokładowym, 

oprócz zwykłych treści związanych z nawigacją,

zawiera kilka zdań bardzo osobistych i przejmująco szczerych.



Otóż, zmęczony zwycięstwami, oszołomiony sławą, 

odczuł nagle paniczny lek przed zbliżającym się koszmarem codzienności.

Postanowił nie wracać. 

Postanowił nie wracać, na pewno ze szkoda dla mitu, 

ale być może - z korzyścią dla siebie.



Jak tren dla zdradzonych ideałów brzmi śpiew Penelopy:



Z tych dróg nieznanych 

Wróć, bo mnie samej tu

Tak bardzo smutno

Pomóż mi, wróć

Odmień ten zły czas...