Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Tyle było powitań i rozstań,

tyle było słów: - żegnaj i - zostań,

karuzele, niedziele i sny,

niepokoje, tych dwoje - to my...

Jakieś burze, podróże, Bóg - wie - co,

jakieś gwiazdy, co dziś już nie świecą,

tam za lasem, za czasem, za snem

zapodziały się... Gdzie?... Boja wiem?...



Więc nie dziw się, że czasem w tamte strony

wytężam wzrok i znaleźć chciałabym

choć drobny ślad tych godzin zagubionych, 

co dawno rozwiały się jak dym.

Więc nie dziw się, że nieraz niespodzianie 

dalekie dni, zasnute czasu mgłą,

przesłonią świat, gdy znów popatrzę na nie

przez głupich łez powiększające szkło.



Tylko pomyśl i spójrz, co się święci:

przypływają na tratwie pamięci

ci, co spali w głębokich mych snach,

na ich dnie spoczywali jak piach...

Może znowu wynurzy się z marzeń

jakiś nikt, jakiś ktoś się ukaże,

ten, co czekał tak długo w mym śnie -

i nie pozna, nie pozna już mnie!...



Więc nie dziw się, że czasem w tamte strony

wytężam wzrok i znaleźć chciałabym

choć drobny ślad tych godzin zagubionych, 

co dawno rozwiały się jak dym.

Więc nie dziw się, że nieraz niespodzianie 

dalekie dni, zasnute czasu mgłą,

przesłonią świat, gdy znów popatrzę na nie

przez głupich łez powiększające szkło.





  



Zapytałam: kim jestem i dokąd idę

W odpowiedzi usłyszałam



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat ludzkiego losu

A ty wybieraj tak czy nie

Czy będziesz słuchać mego głosu.



Dałem ci wszystkie cuda świata

Także te nie odkryte

I gwiazdy co wracają nocą

Choć nikną bladym świtem

Wszystko jest w twojej mocy

Zależne od zrozumienia

Jedna prawda moja jest -

- to sens twego istnienia.



Lecz prawda świętych ksiąg

Nieprosta do zrozumienia

W rozumie twoim cierniem jest

Prowadzi do zwątpienia

I gmatwa proste ścieżki.

Niech cię pokory uczy

Abyś ty sam siebie

Pychą nie zdusił.



Byś rozum doskonalił

I mógł pojąć szybko

Te zer tysiące co stoją 

Za zwykłą jedynką.

W dążeniu do światła 

Byś szedł prostą drogą

W tym ci i ja i te księgi

Te święte pomogą.



Ostawiam cię samym

Byś jadł owoc życia

I by wciąż cię nęciła

Wielka tajemnica

Co stworzysz to twoje 

Gdzie dojdziesz tam będziesz

A syn twój pójdzie dalej

I rozum twój posiędzie.



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat 

Ludzkiego losu - ... 





  



W długi, śmieszny karabin 

I mały bagnet zbrojny 

Zjawił się u mnie żołnierz 

Z pierwszej światowej wojny.



I stanął w okienku strychu 

Z tym karabinem w dłoni 

I strzelał przez to okienko 

I widać się przed kimś bronił. 



Na próżno mu tłumaczę 

Że teraz to nie ma sensu 

I żeby sobie odpoczął 

Bo ręce mu się trzęsą.



I żeby przestał strzelać 

Bo wszędzie jest spokojnie 

Jest nie tylko po pierwszej

Lecz i po drugiej wojnie.



On milczy i patrzy w przestrzeń 

Nieruchomymi oczami 

I strzela tępo i często 

Zardzewiałymi kulami.



Do wrogów nieistniejących 

Albo w samo zło 

I czasem mój mały synek 

Idzie do niego na strych. 



Zanosi mu miskę zupy 

Albo trzy, cztery bułki 

A idąc, zawsze zabiera 

Swój hełm i strzały z półki.



A żołnierz jest bardzo głodny 

Lecz nim się rzuci na żarcie 

Ustawia mojego synka 

Na niepotrzebnej warcie. 



Więc synek wkłada hełm 

W którym wygląda śmiesznie 

I strzela z łuku, a żołnierz 

Jedzeniem się dławi pośpiesznie. 



Lecz jedząc, spogląda czujnie 

Ku ciemniejącym polom 

Posłuszny przebrzmiałym rozkazom 

Żałosny i smutny dziwoląg.



A mnie wcale nie śmieszy 

Tej sprawy absurd niezmierny 

Mnie imponuje ten żołnierz 

Przynajmniej jest czemuś wierny.