Gdy jedna łza opada w dół

To jeszcze nic, to jeden ból

Żal, że jedno serce pękło znów

Płacz, dziewczyno, płacz

Tak wiele waży łza

Lżej, gdy się rozleje w rzekę łez

Serdecznie płacz, mężczyzno, płacz

Osuszy rzekę czas

Sól w kącikach ust wytrawi wiatr.



Gdy tysiąc łez opada w dół

Jak wielki deszcz z bezbronnych chmur

To tysiąc serc przeszywa ból

Ulice łez i miasta łez

Wagony łez, pociągi łez

Czy nigdy już nie skończą się.



Są złote łzy z bogatych serc

I srebrne łzy zamożnych sfer

Spójrz, biedaków łzy to zwykłe szkło

Pan uskładać chce naszyjnik z naszych łez

Płacz to taka zwykła ludzka rzecz.



A szczęścia łzy, gdzie one są

Do jakich ust spływają wciąż

Aj, jak przez te łzy wygląda świat

Śmiej się, bracie, śmiej

Niech perły rodzi śmiech

Pan chce mieć naszyjnik z naszych łez

Dlatego śmiej się, bracie, śmiej

Niech życie perli się

Śmiech to taka ludzka, zwykła rzecz.





  



Choć dalej z każdą chwilą

Od nieba do ziemi

Niewiele nam przybyło

Swobodnej przestrzeni



Stanęły obok siebie o krok

Dobro i zło

Nie umiesz ich rozdzielić



Nie szukasz nie znajdujesz

Nie pytasz o drogę

Udajesz że nie kochasz 

Niczego nikogo



I nieprzytomnie biegnąc przez świat

Rzucasz na wiatr

Młodość swą i urodę



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami 

Piekło i niebo



Nie śmiejesz się nie płaczesz

Nie dziwisz się sobie

Próbujesz żyć inaczej

bez marzeń bez wspomnień



Z podróży nieudanych do gwiazd 

Wracasz co dnia

Zdradzony i bezbronny



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami

Piekło i niebo