Gdy jedna łza opada w dół

To jeszcze nic, to jeden ból

Żal, że jedno serce pękło znów

Płacz, dziewczyno, płacz

Tak wiele waży łza

Lżej, gdy się rozleje w rzekę łez

Serdecznie płacz, mężczyzno, płacz

Osuszy rzekę czas

Sól w kącikach ust wytrawi wiatr.



Gdy tysiąc łez opada w dół

Jak wielki deszcz z bezbronnych chmur

To tysiąc serc przeszywa ból

Ulice łez i miasta łez

Wagony łez, pociągi łez

Czy nigdy już nie skończą się.



Są złote łzy z bogatych serc

I srebrne łzy zamożnych sfer

Spójrz, biedaków łzy to zwykłe szkło

Pan uskładać chce naszyjnik z naszych łez

Płacz to taka zwykła ludzka rzecz.



A szczęścia łzy, gdzie one są

Do jakich ust spływają wciąż

Aj, jak przez te łzy wygląda świat

Śmiej się, bracie, śmiej

Niech perły rodzi śmiech

Pan chce mieć naszyjnik z naszych łez

Dlatego śmiej się, bracie, śmiej

Niech życie perli się

Śmiech to taka ludzka, zwykła rzecz.





  



Daruj mi piosenkę moich marzeń

Mój Panie który mieszkasz wśród witraży

Niech w pieśni życie kłębi się sławiąc zwykły dzień

I nie zapomnij mnie umieścić w niej



Daruj mi piosenkę moich marzeń

Mój Panie który śpiewasz wśród witraży

Niech chudy krawiec w pieśni tej syty żegna dzień

A dziecko niech zasypia zdrowym snem



Płyń płyń pieśni ma płyń ogrzać muszę duszę pełną zim

Płyń płyń melodio naszych serc twoje jasne światło zmywa lęku cień



Daruj nam piosenkę o przetrwaniu

Nasz Panie który śpiewasz razem z nami

Ja wiem że płacz to ludzka rzecz lecz dość już było łez

Dziewczynie która śpiewa ładniej jest



Płyń płyń pieśni ma płyń...



Daruj nam ten świat bez łez i strachu

By skrzypka nikt nie spędzał z jego dachu

A wieś skąd kiedyś uszedł dziad niech powraca w snach

Na falach pieśni która niesie nas



Płyń płyń pieśni ma płyń...