Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Gdy pytają mnie, co czuję

Jakie dzisiaj mam wzruszenia

Jak uśmiecham się do siebie

Myśli biegną po kieszeniach.



Wszystko dzisiaj tak kosztuje

Mały pokój, szafka z drewna

Zatem, nad czym dziś pracuję

Nie pracuję, w domu śpiewam.



W duecie z Mieciem,

Z Mieciem w duecie

Gdy czegoś wystraszy się w mroku

Ja biegnę wyśpiewać mu spokój

A gdy się uśmiechnie przez łzy

Ja z nim la la la la li.



Gdy pytają mnie, co słychać

Do jakiego zdążam celu

Ja uśmiecham się i myślę

Ile dzisiaj poszło pieluch.



Ale myślę po cichutku

Ale myślę sobie skrycie

Tu mam super ważny wywiad

A tam cóż, zwyczajne życie.



W duecie z Mieciem,

Z Mieciem w duecie

Gdy tylko zapłacze łagodnie

Ja biegnę, by podjąć melodię

A gdy się uśmiechnie przez łzy

Ja z nim la la la la li.



Gdy pytają mnie, czy warto

Że piosenka to rzecz płocha

Ja uśmiecham się i myślę

Nie dla tych, których się kocha.



Za to słyszę, jak na dłoni

Choć ta dłoń dziś taka mała

Słowo- Mamo, były takie lata

Kiedy mniej śpiewałaś.



W duecie z Mieciem,

Z Mieciem w duecie

Gdy czegoś wystraszy się w mroku

Ja biegnę wyśpiewać mu spokój

A gdy się uśmiechnie przez łzy

Ja z nim la la la la li.





  



W długi, śmieszny karabin 

I mały bagnet zbrojny 

Zjawił się u mnie żołnierz 

Z pierwszej światowej wojny.



I stanął w okienku strychu 

Z tym karabinem w dłoni 

I strzelał przez to okienko 

I widać się przed kimś bronił. 



Na próżno mu tłumaczę 

Że teraz to nie ma sensu 

I żeby sobie odpoczął 

Bo ręce mu się trzęsą.



I żeby przestał strzelać 

Bo wszędzie jest spokojnie 

Jest nie tylko po pierwszej

Lecz i po drugiej wojnie.



On milczy i patrzy w przestrzeń 

Nieruchomymi oczami 

I strzela tępo i często 

Zardzewiałymi kulami.



Do wrogów nieistniejących 

Albo w samo zło 

I czasem mój mały synek 

Idzie do niego na strych. 



Zanosi mu miskę zupy 

Albo trzy, cztery bułki 

A idąc, zawsze zabiera 

Swój hełm i strzały z półki.



A żołnierz jest bardzo głodny 

Lecz nim się rzuci na żarcie 

Ustawia mojego synka 

Na niepotrzebnej warcie. 



Więc synek wkłada hełm 

W którym wygląda śmiesznie 

I strzela z łuku, a żołnierz 

Jedzeniem się dławi pośpiesznie. 



Lecz jedząc, spogląda czujnie 

Ku ciemniejącym polom 

Posłuszny przebrzmiałym rozkazom 

Żałosny i smutny dziwoląg.



A mnie wcale nie śmieszy 

Tej sprawy absurd niezmierny 

Mnie imponuje ten żołnierz 

Przynajmniej jest czemuś wierny.





  



Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny

Która samą siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej 

Tam na górze są ponoć równiny.



I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy 

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije

Własna w czeluść ciągnie go siła,

Ale jest ciągle rzeka na dnie rozpadliny

Jest i będzie, będzie jak była,



Bo źródło

Bo źródło 

Wciąż bije.



A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień 

Tej rzeki historia, tych brzegów 

Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych 

Muł zgarnięty pod siebie, wbrew sobie.



A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina, 

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, 

Woda syczy i wchłania, lecz żyje 

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, 

Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom,



Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła 

Pod kożuchem brudnej zieleni, 

Tam ślad, prędzej niż ten co zostawił go, znika 

Niewidoczne bagienne są sidła.



Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki, 

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna, 

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów, 

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni 

Jak nie rzeka podziemna?

Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje- 



Bo źródło 

Bo źródło 

Wciąż bije.