Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Gdy pytają mnie, co czuję

Jakie dzisiaj mam wzruszenia

Jak uśmiecham się do siebie

Myśli biegną po kieszeniach.



Wszystko dzisiaj tak kosztuje

Mały pokój, szafka z drewna

Zatem, nad czym dziś pracuję

Nie pracuję, w domu śpiewam.



W duecie z Mieciem,

Z Mieciem w duecie

Gdy czegoś wystraszy się w mroku

Ja biegnę wyśpiewać mu spokój

A gdy się uśmiechnie przez łzy

Ja z nim la la la la li.



Gdy pytają mnie, co słychać

Do jakiego zdążam celu

Ja uśmiecham się i myślę

Ile dzisiaj poszło pieluch.



Ale myślę po cichutku

Ale myślę sobie skrycie

Tu mam super ważny wywiad

A tam cóż, zwyczajne życie.



W duecie z Mieciem,

Z Mieciem w duecie

Gdy tylko zapłacze łagodnie

Ja biegnę, by podjąć melodię

A gdy się uśmiechnie przez łzy

Ja z nim la la la la li.



Gdy pytają mnie, czy warto

Że piosenka to rzecz płocha

Ja uśmiecham się i myślę

Nie dla tych, których się kocha.



Za to słyszę, jak na dłoni

Choć ta dłoń dziś taka mała

Słowo- Mamo, były takie lata

Kiedy mniej śpiewałaś.



W duecie z Mieciem,

Z Mieciem w duecie

Gdy czegoś wystraszy się w mroku

Ja biegnę wyśpiewać mu spokój

A gdy się uśmiechnie przez łzy

Ja z nim la la la la li.





  



Choć dalej z każdą chwilą

Od nieba do ziemi

Niewiele nam przybyło

Swobodnej przestrzeni



Stanęły obok siebie o krok

Dobro i zło

Nie umiesz ich rozdzielić



Nie szukasz nie znajdujesz

Nie pytasz o drogę

Udajesz że nie kochasz 

Niczego nikogo



I nieprzytomnie biegnąc przez świat

Rzucasz na wiatr

Młodość swą i urodę



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami 

Piekło i niebo



Nie śmiejesz się nie płaczesz

Nie dziwisz się sobie

Próbujesz żyć inaczej

bez marzeń bez wspomnień



Z podróży nieudanych do gwiazd 

Wracasz co dnia

Zdradzony i bezbronny



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami

Piekło i niebo





  



W długi, śmieszny karabin 

I mały bagnet zbrojny 

Zjawił się u mnie żołnierz 

Z pierwszej światowej wojny.



I stanął w okienku strychu 

Z tym karabinem w dłoni 

I strzelał przez to okienko 

I widać się przed kimś bronił. 



Na próżno mu tłumaczę 

Że teraz to nie ma sensu 

I żeby sobie odpoczął 

Bo ręce mu się trzęsą.



I żeby przestał strzelać 

Bo wszędzie jest spokojnie 

Jest nie tylko po pierwszej

Lecz i po drugiej wojnie.



On milczy i patrzy w przestrzeń 

Nieruchomymi oczami 

I strzela tępo i często 

Zardzewiałymi kulami.



Do wrogów nieistniejących 

Albo w samo zło 

I czasem mój mały synek 

Idzie do niego na strych. 



Zanosi mu miskę zupy 

Albo trzy, cztery bułki 

A idąc, zawsze zabiera 

Swój hełm i strzały z półki.



A żołnierz jest bardzo głodny 

Lecz nim się rzuci na żarcie 

Ustawia mojego synka 

Na niepotrzebnej warcie. 



Więc synek wkłada hełm 

W którym wygląda śmiesznie 

I strzela z łuku, a żołnierz 

Jedzeniem się dławi pośpiesznie. 



Lecz jedząc, spogląda czujnie 

Ku ciemniejącym polom 

Posłuszny przebrzmiałym rozkazom 

Żałosny i smutny dziwoląg.



A mnie wcale nie śmieszy 

Tej sprawy absurd niezmierny 

Mnie imponuje ten żołnierz 

Przynajmniej jest czemuś wierny.