Historia Odyseusza, prawdziwa historia Odyseusza - zwanego również Ulissesem - 

kończy się definitywnie na jednej z pomniejszych wysp Morza Śródziemnego.



Olśniony niezwykłością urody mieszkanek tego skalistego lądu,

zniewolony ich śpiewem, który skłonni jesteśmy rozumieć

jako wewnętrzny głos budzącej się w nim miłości własnej,

Odyseusz pozostał na Wyspie Syren,

nigdy nie wrócił do kraju, do domu, do czekających go kłopotów.



Ostatnia notatka w jego dzienniku pokładowym, 

oprócz zwykłych treści związanych z nawigacją,

zawiera kilka zdań bardzo osobistych i przejmująco szczerych.



Otóż, zmęczony zwycięstwami, oszołomiony sławą, 

odczuł nagle paniczny lek przed zbliżającym się koszmarem codzienności.

Postanowił nie wracać. 

Postanowił nie wracać, na pewno ze szkoda dla mitu, 

ale być może - z korzyścią dla siebie.



Jak tren dla zdradzonych ideałów brzmi śpiew Penelopy:



Z tych dróg nieznanych 

Wróć, bo mnie samej tu

Tak bardzo smutno

Pomóż mi, wróć

Odmień ten zły czas...





  



Daruj mi piosenkę moich marzeń

Mój Panie który mieszkasz wśród witraży

Niech w pieśni życie kłębi się sławiąc zwykły dzień

I nie zapomnij mnie umieścić w niej



Daruj mi piosenkę moich marzeń

Mój Panie który śpiewasz wśród witraży

Niech chudy krawiec w pieśni tej syty żegna dzień

A dziecko niech zasypia zdrowym snem



Płyń płyń pieśni ma płyń ogrzać muszę duszę pełną zim

Płyń płyń melodio naszych serc twoje jasne światło zmywa lęku cień



Daruj nam piosenkę o przetrwaniu

Nasz Panie który śpiewasz razem z nami

Ja wiem że płacz to ludzka rzecz lecz dość już było łez

Dziewczynie która śpiewa ładniej jest



Płyń płyń pieśni ma płyń...



Daruj nam ten świat bez łez i strachu

By skrzypka nikt nie spędzał z jego dachu

A wieś skąd kiedyś uszedł dziad niech powraca w snach

Na falach pieśni która niesie nas



Płyń płyń pieśni ma płyń...