Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Historia Odyseusza, prawdziwa historia Odyseusza - zwanego również Ulissesem - 

kończy się definitywnie na jednej z pomniejszych wysp Morza Śródziemnego.



Olśniony niezwykłością urody mieszkanek tego skalistego lądu,

zniewolony ich śpiewem, który skłonni jesteśmy rozumieć

jako wewnętrzny głos budzącej się w nim miłości własnej,

Odyseusz pozostał na Wyspie Syren,

nigdy nie wrócił do kraju, do domu, do czekających go kłopotów.



Ostatnia notatka w jego dzienniku pokładowym, 

oprócz zwykłych treści związanych z nawigacją,

zawiera kilka zdań bardzo osobistych i przejmująco szczerych.



Otóż, zmęczony zwycięstwami, oszołomiony sławą, 

odczuł nagle paniczny lek przed zbliżającym się koszmarem codzienności.

Postanowił nie wracać. 

Postanowił nie wracać, na pewno ze szkoda dla mitu, 

ale być może - z korzyścią dla siebie.



Jak tren dla zdradzonych ideałów brzmi śpiew Penelopy:



Z tych dróg nieznanych 

Wróć, bo mnie samej tu

Tak bardzo smutno

Pomóż mi, wróć

Odmień ten zły czas...





  



Chciałam zaśpiewać o czymś ważnym

O samotności braku nieba

Lecz powiedzieli - Pani Geppert - co Pani

To się nie sprzeda



Chciałam zaśpiewać o miłości

Której czas nigdy nie ostudzi

Lecz powiedzieli - Nie! To nie pójdzie

Pani Geppert to nie dla ludzi



Chciałam zaśpiewać hymn o trwaniu

Cóż nie będziemy wiecznie młodzi

Powiedzieli - kobieto - kogo to dzisiaj obchodzi



I pouczyli że ich zdaniem 

To znaczy zdaniem pewnych osób

Sprzedają się rzeczy o niczym

Napisane w przystępny sposób



I żebym sobie dała spokój 

Z tym czarnym strojem, przysmędzaniem

To się nie sprzeda

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

W życiu!



Lecz kiedy widzę na koncertach 

W oczach słuchaczy skrawek nieba

To myślę sobie - Dobry Boże

A co mi tam - niech się nie sprzeda



W tych oczach widzę taką miłość

Której czas nigdy nie ostudzi

I wtedy mam ochotę krzyknąć 

Ludzie! - To jest dla ludzi



W tych oczach widzę dramat czasu

Cóż nie będziemy wiecznie młodzi

Dlatego chodzi mi po głowie

Że może to kogoś obchodzi



Nawet jeżeli czyimś zdaniem

To znaczy zdaniem pewnych osób

Sprzedają się rzeczy o niczym

Napisane w przystępny sposób



Niech mówią dajże Pani spokój

Z tym czarnym strojem, przysmędzaniem

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

W życiu - Amen.





  



W długi, śmieszny karabin 

I mały bagnet zbrojny 

Zjawił się u mnie żołnierz 

Z pierwszej światowej wojny.



I stanął w okienku strychu 

Z tym karabinem w dłoni 

I strzelał przez to okienko 

I widać się przed kimś bronił. 



Na próżno mu tłumaczę 

Że teraz to nie ma sensu 

I żeby sobie odpoczął 

Bo ręce mu się trzęsą.



I żeby przestał strzelać 

Bo wszędzie jest spokojnie 

Jest nie tylko po pierwszej

Lecz i po drugiej wojnie.



On milczy i patrzy w przestrzeń 

Nieruchomymi oczami 

I strzela tępo i często 

Zardzewiałymi kulami.



Do wrogów nieistniejących 

Albo w samo zło 

I czasem mój mały synek 

Idzie do niego na strych. 



Zanosi mu miskę zupy 

Albo trzy, cztery bułki 

A idąc, zawsze zabiera 

Swój hełm i strzały z półki.



A żołnierz jest bardzo głodny 

Lecz nim się rzuci na żarcie 

Ustawia mojego synka 

Na niepotrzebnej warcie. 



Więc synek wkłada hełm 

W którym wygląda śmiesznie 

I strzela z łuku, a żołnierz 

Jedzeniem się dławi pośpiesznie. 



Lecz jedząc, spogląda czujnie 

Ku ciemniejącym polom 

Posłuszny przebrzmiałym rozkazom 

Żałosny i smutny dziwoląg.



A mnie wcale nie śmieszy 

Tej sprawy absurd niezmierny 

Mnie imponuje ten żołnierz 

Przynajmniej jest czemuś wierny.