Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Tych miasteczek nie ma już

Okrył niepamięci kurz

Te uliczki, lisie czapy, kupców rój

Płotek z kozą żywicielką

Krawca Szmula z brodą wielką

Co jak nikt umiał szyć ślubny strój



A zakochane oczy lśnią

Otula się liliową mgłą

Zapomniany świat i płynie, płynie w dal

Z kogucim i baranim łbem

Na białej chmurze ginie, hen

Tak, jak malował pan Chagall



Już zmierzony ślubny strój

Rudy krawcze atłas krój

I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul

Gdy wypieścisz ślubną suknię

W mig o srebro, srebro stuknie

A ty żyć będziesz, ech, jak ten król



A zakochane oczy lśnią...



Tych miasteczek nie ma, nie

Ale krawcze oczy twe

Miał kolega, gdy pociągu zabrzmiał gwizd

Pozostały na peronie

Nasze zaciśnięte dłonie

I ten szept: bywaj zdrów, napisz list



A zapłakane oczy lśnią

Otula się liliową mgłą

Smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal

O ciepłym, dobrym domu sen

W tunelu ciemnym ginie, hen

Nie tak malował pan Chagall



Łzy obeschły dawno już

Ale niepamięci kurz

Warto, żeby jakiś wiatr nareszcie zwiał

Warto pięścią w stół uderzyć

Czarną prawdę tak odmierzyć

Jak ten Szmul, gdy na frak miarę brał



A potem niechaj skrzypki tną

I zakochane oczy lśnią

I cymbałów dźwięk niech płynie, płynie w dal

Z tułaczem krawcem za pan brat

Niech zawiruje w tańcu świat

Tak jak malował pan Chagall





  



Nie wiem

co prawdą jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?



Nie wiem 

czy wszystko mieć czy nic nie mieć

czy ważne jest to co wiem czy co mam

czy jedno drugim się zastąpić da?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

za mało chcę czy za wiele

szeroki świat wcale nie nęci mnie

do Tomaszowa wpadłabym na dzień...



Nie wiem 

dla innych żyć czy dla siebie

czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet

czy własnym życiem wreszcie zająć się?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

co prawda jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?





  



W długi, śmieszny karabin 

I mały bagnet zbrojny 

Zjawił się u mnie żołnierz 

Z pierwszej światowej wojny.



I stanął w okienku strychu 

Z tym karabinem w dłoni 

I strzelał przez to okienko 

I widać się przed kimś bronił. 



Na próżno mu tłumaczę 

Że teraz to nie ma sensu 

I żeby sobie odpoczął 

Bo ręce mu się trzęsą.



I żeby przestał strzelać 

Bo wszędzie jest spokojnie 

Jest nie tylko po pierwszej

Lecz i po drugiej wojnie.



On milczy i patrzy w przestrzeń 

Nieruchomymi oczami 

I strzela tępo i często 

Zardzewiałymi kulami.



Do wrogów nieistniejących 

Albo w samo zło 

I czasem mój mały synek 

Idzie do niego na strych. 



Zanosi mu miskę zupy 

Albo trzy, cztery bułki 

A idąc, zawsze zabiera 

Swój hełm i strzały z półki.



A żołnierz jest bardzo głodny 

Lecz nim się rzuci na żarcie 

Ustawia mojego synka 

Na niepotrzebnej warcie. 



Więc synek wkłada hełm 

W którym wygląda śmiesznie 

I strzela z łuku, a żołnierz 

Jedzeniem się dławi pośpiesznie. 



Lecz jedząc, spogląda czujnie 

Ku ciemniejącym polom 

Posłuszny przebrzmiałym rozkazom 

Żałosny i smutny dziwoląg.



A mnie wcale nie śmieszy 

Tej sprawy absurd niezmierny 

Mnie imponuje ten żołnierz 

Przynajmniej jest czemuś wierny.