Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Tych miasteczek nie ma już

Okrył niepamięci kurz

Te uliczki, lisie czapy, kupców rój

Płotek z kozą żywicielką

Krawca Szmula z brodą wielką

Co jak nikt umiał szyć ślubny strój



A zakochane oczy lśnią

Otula się liliową mgłą

Zapomniany świat i płynie, płynie w dal

Z kogucim i baranim łbem

Na białej chmurze ginie, hen

Tak, jak malował pan Chagall



Już zmierzony ślubny strój

Rudy krawcze atłas krój

I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul

Gdy wypieścisz ślubną suknię

W mig o srebro, srebro stuknie

A ty żyć będziesz, ech, jak ten król



A zakochane oczy lśnią...



Tych miasteczek nie ma, nie

Ale krawcze oczy twe

Miał kolega, gdy pociągu zabrzmiał gwizd

Pozostały na peronie

Nasze zaciśnięte dłonie

I ten szept: bywaj zdrów, napisz list



A zapłakane oczy lśnią

Otula się liliową mgłą

Smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal

O ciepłym, dobrym domu sen

W tunelu ciemnym ginie, hen

Nie tak malował pan Chagall



Łzy obeschły dawno już

Ale niepamięci kurz

Warto, żeby jakiś wiatr nareszcie zwiał

Warto pięścią w stół uderzyć

Czarną prawdę tak odmierzyć

Jak ten Szmul, gdy na frak miarę brał



A potem niechaj skrzypki tną

I zakochane oczy lśnią

I cymbałów dźwięk niech płynie, płynie w dal

Z tułaczem krawcem za pan brat

Niech zawiruje w tańcu świat

Tak jak malował pan Chagall





  



Nie wiem

co prawdą jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?



Nie wiem 

czy wszystko mieć czy nic nie mieć

czy ważne jest to co wiem czy co mam

czy jedno drugim się zastąpić da?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

za mało chcę czy za wiele

szeroki świat wcale nie nęci mnie

do Tomaszowa wpadłabym na dzień...



Nie wiem 

dla innych żyć czy dla siebie

czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet

czy własnym życiem wreszcie zająć się?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

co prawda jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?





  



Historia Odyseusza, prawdziwa historia Odyseusza - zwanego również Ulissesem - 

kończy się definitywnie na jednej z pomniejszych wysp Morza Śródziemnego.



Olśniony niezwykłością urody mieszkanek tego skalistego lądu,

zniewolony ich śpiewem, który skłonni jesteśmy rozumieć

jako wewnętrzny głos budzącej się w nim miłości własnej,

Odyseusz pozostał na Wyspie Syren,

nigdy nie wrócił do kraju, do domu, do czekających go kłopotów.



Ostatnia notatka w jego dzienniku pokładowym, 

oprócz zwykłych treści związanych z nawigacją,

zawiera kilka zdań bardzo osobistych i przejmująco szczerych.



Otóż, zmęczony zwycięstwami, oszołomiony sławą, 

odczuł nagle paniczny lek przed zbliżającym się koszmarem codzienności.

Postanowił nie wracać. 

Postanowił nie wracać, na pewno ze szkoda dla mitu, 

ale być może - z korzyścią dla siebie.



Jak tren dla zdradzonych ideałów brzmi śpiew Penelopy:



Z tych dróg nieznanych 

Wróć, bo mnie samej tu

Tak bardzo smutno

Pomóż mi, wróć

Odmień ten zły czas...