Nie zastukam tego ranka do kochanka wrót

Zatrzymała mnie rusałka w srebrnym lustrze wód

Rozpuściła włos zielony - niech nim igra toń

I spytała szmerem wody po co tak spieszę doń?



Póki smutek nie zamieszkał w mym powszednim dniu

Mogę tworzyć obraz szczęścia z marzeń i ze snów

Póki na mych uczuć łąkę nie padł żaden cień

Tylko słońce, tylko gwiazdy i świąteczny dzień.



Nie rozstrzygnie biedne serce wątpliwości tej

Czy on bardzo kocha jeszcze, czy już trochę mniej?



Kto nauczy, kto podpowie, czego trzeba by,

By radości nam spod powiek nie zabrały łzy,

By w powodzi słów słodzonych i drobniutkich kłamstw

Choćby drobna cząstka nieba pozostała w nas.



Nie doradzą żadne mędrce, którą ścieżką iść,

Nie wywróży mi naprędce akacjowy liść

Nie wie sowa rosochata, zatopiona w śnie

Czy ma rację ta rusałka, że niepokoi mnie.



W trwodze bije biedne serce echem pieśni tej

Czy on bardzo kocha jeszcze, czy już trochę mniej?

Czy trochę mniej?





  



Choć dalej z każdą chwilą

Od nieba do ziemi

Niewiele nam przybyło

Swobodnej przestrzeni



Stanęły obok siebie o krok

Dobro i zło

Nie umiesz ich rozdzielić



Nie szukasz nie znajdujesz

Nie pytasz o drogę

Udajesz że nie kochasz 

Niczego nikogo



I nieprzytomnie biegnąc przez świat

Rzucasz na wiatr

Młodość swą i urodę



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami 

Piekło i niebo



Nie śmiejesz się nie płaczesz

Nie dziwisz się sobie

Próbujesz żyć inaczej

bez marzeń bez wspomnień



Z podróży nieudanych do gwiazd 

Wracasz co dnia

Zdradzony i bezbronny



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami

Piekło i niebo