Poeci nie zjawiają się przypadkiem 

Z niebieskich do nas przybywają stron 

Na zawsze niezgłębioną jest zagadką 

Dlaczego z nami los swój dzielić chcą 

W źrenicach tych posłańców prosto z nieba 

Istnienia smutek i marzenia blask 

W chaosie ziemskich spraw ich serca wiecznie płoną dając znak 

Tym którzy zabłądzili w mgle 



Odchodzą tak jak przyszli niespodzianie 

Zbyt prędko wypełniają się ich dni 

I znów na długo zostajemy sami 

Być może trochę lepsi dzięki nim 

Bezbronni, samotni w naszym świecie 

Tak, jakby niepotrzebni byli już 

Odchodzą komedianci, muzykanci i poeci 

Sternicy zagubionych naszych dusz 



Ich pieśni ptaki w lasach wciąż śpiewają 

I wieniec ziół rozsiewa po nich wiatr 

Odchodzą stąd, lecz nie, nie umierają 

Sumieniem naszym niespokojnym są 



A kiedy mój czas także się wyczerpie 

Poproszę cicho już ostatkiem tchu 

Daj Boże proszę daj nadziei choć iskierkę 

Że i ja też nie przypadkiem byłam tu 





  



Nie wiem

co prawdą jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?



Nie wiem 

czy wszystko mieć czy nic nie mieć

czy ważne jest to co wiem czy co mam

czy jedno drugim się zastąpić da?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

za mało chcę czy za wiele

szeroki świat wcale nie nęci mnie

do Tomaszowa wpadłabym na dzień...



Nie wiem 

dla innych żyć czy dla siebie

czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet

czy własnym życiem wreszcie zająć się?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

co prawda jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?